ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α Ηλείας

ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α Ηλείας & Ανταρσία στο Δήμο Πύργου

Archive for the month “Φεβρουαρίου, 2012”

Δημοκρατία ή ευρωκατοχή;

του Γιώργου Δελαστίκ

Αντιγραφή από την εφημερίδα «Πριν»

Δεν κρύβουν λόγια οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς του Λονδίνου: «Η πρώτη αποικία της ευρωζώνης» αποκαλούν την Ελλάδα! Έχουν φυσικά απόλυτο δίκιο. Έτσι κατάντησαν τη χώρα οι «γερμανοτσολιάδες» ηγέτες και βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Παράλληλα, ο βρετανικός και ο αμερικανικός Tύπος θέτουν ωμά –για τους δικούς βεβαίως λόγους, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουν δίκιο– το δίλημμα ενώπιον του οποίου βρίσκεται ο ελληνικός λαός και για το οποίο θα ψηφίσει όταν γίνουν εκλογές: Τι προτιμάει, δημοκρατία και χρεοκοπία ή παραμονή στο ευρώ και ευρωκατοχή;

O αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Θόδωρος Πάγκαλος, η «φωνή των γερμανοτσολιάδων», δεν έχει τον παραμικρό δισταγμό να διακηρύξει ευθέως ότι δεν τον ενδιαφέρει καθόλου η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας. Με απόλυτη ειλικρίνεια εκφράζει ανοιχτά αυτό που ο Παπανδρέου, ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος και τουλάχιστον 250 από τους 300 βουλευτές προσπαθούν να κρύψουν: «Είναι μεγάλο πρόβλημα (σ.σ. η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας) για πολλούς συμπατριώτες μου, ίσως για την πλειονότητα. Κατανοώ την άποψή τους. Όμως είμαι υπέρ του να χάνει κανείς την κυριαρχία του. Πάντοτε ήμουν!» δήλωσε ευθαρσώς στο γαλλικό ραδιοφωνικό σταθμό Ευρώπη-1. Δεν πρόκειται για κάποια προσωπική υπερβολή ή εκτροπή «παγκαλικού» τύπου. Αυτή είναι η ανομολόγητη γραμμή όχι μόνο του Πάγκαλου, του ΠΑΣΟΚ ή του πολιτικού προσωπικού των δύο κομμάτων εξουσίας, αλλά της ίδιας της ελληνικής αστικής τάξης. Αυτή η στρατηγική των αστών οδήγησε την Ελλάδα στην ΕΟΚ, στην ΕΕ, στην ευρωζώνη, στη σημερινή νέα γερμανική κατοχή. Η θέση του Πάγκαλου, λοιπόν, είναι η θέση του ελληνικού καπιταλισμού και έτσι πρέπει να αντιμετωπιστεί. Η υποταγή στο Τέταρτο Ράιχ συνιστά την ουσία της στρατηγικής της ελληνικής αστικής τάξης σήμερα.
Έχουν φρίξει οι μεγαλύτερες αστικές εφημερίδες του κόσμου από την απερίγραπτη δουλοφροσύνη των ελλήνων αστών, οι οποίοι ούτε στιγμή δεν διστάζουν να αποδεχθούν τους πιο εξευτελιστικούς όρους που υπαγορεύει το Τέταρτο Ράιχ, όπως είναι η αναθεώρηση του Συντάγματος προκειμένου να συμπεριληφθεί άρθρο που θα καθιστά πλέον συνταγματική επιταγή να πληρώνονται κατ’ απόλυτη προτεραιότητα οι ξένοι δανειστές και στη συνέχεια, με όσα λεφτά μένουν, να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του το ελληνικό κράτος προς τους έλληνες πολίτες! Απίστευτο! Ούτε στα …1890 δεν υπήρχαν Συντάγματα ανεξάρτητων κρατών που να περιλαμβάνουν και να κατοχυρώνουν τέτοιες διατάξεις, ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι οι ξένοι δανειστές όντως διοικούσαν ουσιαστικά τις χώρες που δάνειζαν. Ντρέπονταν όμως να εγγράψουν και στα Συντάγματά τους τόσο αισχρές διατάξεις όσο αυτή που ο συνταγματολόγος καθηγητής Βενιζέλος αποδέχθηκε στη σύνοδο των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης τη νύχτα της Δευτέρας – και μαζί του φυσικά αποδέχθηκε το σύνολο σχεδόν του πολιτικού προσωπικού της χώρας πλην της Αριστεράς, τονίζοντας ότι στην Aριστερά κατ’ ουδένα τρόπο δεν περιλαμβάνεται το πασοκικό συνονθύλευμα του Φώτη Κουβέλη.
Εκπλήσσονται οι ευρωπαίοι αστοί και τα δημοσιογραφικά τους όργανα από την εθελοδουλεία των ελλήνων αστών. Ακούγεται απίστευτο, αλλά φτάσαμε στο σημείο, όπως τουλάχιστον μεταδίδει ο ανταποκριτής του Έθνους στην Ουάσινγκτον Μιχάλης Ιγνατίου, να διαφωνεί με την επιβολή του όρου συνταγματικής αναθεώρησης στην Ελλάδα ακόμη και το …ΔΝΤ!!! Στη συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου του ΔΝΤ την Τετάρτη «τονίστηκε ότι η επιβολή από την τρόικα αλλαγών στο ελληνικό Σύνταγμα, όπως και αυτό καθαυτό το πρόγραμμα (σ.σ. “διάσωσης” της Ελλάδας από τους Ευρωπαίους) αποτελεί “αυθάδη παρέμβαση” στις ελληνικές εσωτερικές υποθέσεις» αναφέρει επί λέξει η ανταπόκριση. Έχουν δίκιο 25 γάλλοι αριστεροί διανοούμενοι, οι οποίοι δημοσίευσαν ένα μανιφέστο υποστήριξης του ελληνικού λαού στον ιστότοπο της γαλλικής εφημερίδας Λιμπερασιόν, όπου αναφέρουν μεταξύ πολλών άλλων: «Πρωτίστως, το ζητούμενο είναι να μετατραπεί η Ελλάδα σε εργαστήριο μιας κοινωνικής μεταλλαγής που θα γενικευθεί στη συνέχεια σε ολόκληρη την Ευρώπη… Η τεχνητή και καταναγκαστική επιδείνωση του προβλήματος του χρέους χρησιμοποιήθηκε σαν όπλο εφόδου για την άλωση μιας κοινωνίας στο σύνολό της». Οι γάλλοι διανοούμενοι υπογραμμίζουν σε άλλο σημείο του μανιφέστου τους, προειδοποιώντας τους λαούς της Ευρώπης: «Προκειμένου αυτή η αντεπίθεση του νεοφιλελευθερισμού να πετύχει το στόχο της χρειάζεται να εγκαθιδρύσει ένα καθεστώς που καταργεί τα πλέον στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα… Πρόκειται για ένα σημείο καμπής όσον αφορά στα κοινοβουλευτικά καθεστώτα, στο πλαίσιο των οποίων βλέπουμε τους “αντιπροσώπους του λαού” να εξουσιοδοτούν εν λευκώ τους ειδικούς και τους τραπεζίτες, απαρνούμενοι την υποτιθέμενη εξουσία τους να αποφασίζουν. Ένα είδος κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος…».

Η εικόνα ως προς το τι συμβαίνει στη χώρα μας γίνεται όλο και πιο καθαρή για όλο και περισσότερο κόσμο. Το ζητούμενο τώρα είναι αν μπορεί η ελληνική Αριστερά να ηγηθεί του λαού μας στην πάλη για ανατροπή αυτής της κατάστασης.

Δ. Δεσύλλας: Στοπ στην εξαθλίωση, έξω από ευρώ και Ε.Ε!

αντιγραφή από «αριστερό blog»

Συνέντευξη στο Γιώργο Λαουτάρη

Οι διαδηλώσεις της προηγούμενης Κυριακής προκάλεσαν ένα σημαντικό ρήγμα στο αστικό πολιτικό σύστημα, εκτιμά ο Δημήτρης Δεσύλλας, περιφερειακός σύμβουλος Δ. Ελλάδας και μέλος της Πανελλαδικής Συντονιστικής Επιτροπής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Το πραγματικό όπως τονίζει δίλημμα είναι «Μνημόνιο διαρκείας και εξαθλίωση ή επιβίωση με έξοδο από ευρώ – ΕΕ, με αριστερή ανατρεπτική πολιτική και νέα δραχμή».

– Οι μεγάλες διαδηλώσεις της περασμένης Κυριακής σε ποια πολιτικά συμπεράσματα σας οδηγούν;

– Είδαμε την περασμένη Κυριακή εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους και νεολαίους στην Αθήνα και σ’ όλη τη χώρα, να διαδηλώνουν με μαχητικότητα, πολιτική ωριμότητα και δυναμισμό. Ο λαός είπε το δικό του βροντερό και πανελλαδικό «Όχι σε όλα», καταψήφισε μαζικά τη νέα τοκογλυφική δανειακή σύμβαση, το νέο, πολύ αγριότερο Μνημόνιο διαρκείας και τα πρωτοφανή αντεργατικά μέτρα που το συνοδεύουν. Αψήφησε τους τρομοκρατικούς εκβιασμούς του δοτού Παπαδήμιου, των κομμάτων της συγκυβέρνησης, των ΜΜΕ και της ΕΕ, που πρόβαλαν εικόνες Αποκάλυψης του Ιωάννη και συντέλειας του κόσμου αν δεν ψηφιστεί το Μνημόνιο! Δεν κάμφθηκε από την ωμή κρατική και παρακρατική βία και καταστολή και από το όργιο χημικού πολέμου που για άλλη μια φορά εκδηλώθηκαν στις στιγμές της μεγάλης μαζικοποίησης των κινητοποιήσεων, με στόχο να εκφοβίσουν και να αποκόψουν τις ευρύτερες αγωνιζόμενες δυνάμεις από την επαφή, την κοινή δράση και την επικοινωνία με τις οργανωμένες δυνάμεις του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς. Επικουρικά και με ζήλο, σ’ αυτό το στόχο συνέβαλαν και οι αναρχικές ομάδες της τυφλής και αδιέξοδης ατομικής βίας, που δρουν αυθαίρετα και αντιδημοκρατικά στις πλάτες του κινήματος.
Το κυριότερο είναι ότι οι μεγάλες διαδηλώσεις της Κυριακής προκάλεσαν ένα σημαντικό ρήγμα στο αστικό πολιτικό σύστημα και στα κόμματά του, με τις αποστοιχίσεις και μαζικές διαγραφές βουλευτών στη ΝΔ και στο ΠΑΣΟΚ, βάθυναν την κρίση τους και την απονομιμοποίησή τους στη λαϊκή συνείδηση. Αυτό είναι μια νίκη του κινήματος που μπορεί και πρέπει να αξιοποιηθεί για το δυνάμωμα της λαϊκής αυτοπεποίθησης, για τη συνέχιση και κλιμάκωση των αγώνων, για την ανατροπή της άγριας επίθεσης κυβέρνησης, ΕΕ, ΔΝΤ, κεφαλαίου. Βασικό και ελπιδοφόρο συμπέρασμα είναι ότι όταν ο αγωνιζόμενος λαός βγαίνει στο προσκήνιο της πολιτικής αντιπαράθεσης, γίνεται ο καθοριστικός παράγοντας των πολιτικών εξελίξεων.
– Μετά την ψήφιση του Μνημονίου έχουν προοπτική οι εργατικοί και λαϊκοί αγώνες;
– Οι επόμενες 2-3 εβδομάδες θα είναι «διαβολοβδομάδες», δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Π. Καψής, θέλοντας να υπογραμμίσει με αυτόν τον τρόπο, τις μεγάλες πολιτικές δυσκολίες που έχει η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ – ΝΔ για να προωθήσει στην πράξη την εφαρμογή του νέου Μνημονίου. Την ίδια ώρα βλέπουμε να γίνονται πολύ πιο ωμές οι πιέσεις του Σόιμπλε, της Μέρκελ και της ΕΕ, που απαιτούν πρόσθετες εγγυήσεις για την αυστηρή και ταχύρρυθμη εφαρμογή των μέτρων του Μνημονίου, την αναβολή του πολιτικού παιχνιδιού των εκλογών και την παράταση του αμαρτωλού βίου της συγκυβέρνησης Παπαδήμιου κατά το ιταλικό πρότυπο! Στις συνθήκες αυτές, είναι φανερό ότι στις 2-3 επόμενες εβδομάδες θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια πραγματική καταιγίδα των εφαρμοστικών νόμων και μέτρων του νέου Μνημονίου (εργασιακά, ασφαλιστικά, φορολογικά κ.ά.) με πρόσχημα τη νέα δόση του εικονικού (ανύπαρκτου) δανείου. Από την άλλη μεριά, στο ίδιο διάστημα, οι εγχώριοι αστικοί κύκλοι νομίζω ότι θα επιχειρήσουν να καθηλώσουν τον κόσμο στην αναμονή των εκλογών και να «παγώσουν» τις απεργίες και τις κινητοποιήσεις. Θα προσπαθήσουν να ανασυγκροτήσουν μνημονιακά το ΠΑΣΟΚ και κυρίως τη ΝΔ που προετοιμάζεται για κυβέρνηση και παράλληλα να συγκροτήσουν ταχύρρυθμα νέα, αντιμνημονιακά κόμματα – αναχώματα. Θα επιδιώξουν συνολικά να ανοίξουν την κομματική βεντάλια της πολύπλευρης εκλογικής ενσωμάτωσης, εκτόνωσης και αχρήστευσης της βαθιάς εργατικής αγανάκτησης και νεολαιίστικης οργής. Από την άποψη αυτή, είναι πολύ κρίσιμη η άμεση συνέχιση και κλιμάκωση των απεργιακών και λαϊκών αγώνων κατά του Μνημονίου, των συγκεκριμένων μέτρων του, της συγκυβέρνησης και της ΕΕ. Κρίσιμα ζητήματα είναι επίσης ο συντονισμός των αγωνιζόμενων δυνάμεων και η ανατρεπτική κοινή δράση της Αριστεράς μέσα στο εργατικό και μαζικό λαϊκό κίνημα.
– Kατηγορούν ευθέως την ΑΝΤΑΡΣΥΑ αλλά και άλλες δυνάμεις της Αριστεράς, ότι στο δίλημμα «ευρώ η πτώχευση» εσείς προτιμάτε την πτώχευση. Τι απαντάτε;
– Τα ίδια μας λέγανε οι διάφοροι «σωτήρες» και για το πρώτο Μνημόνιο που θα μας έσωζε, τάχα, από τη χρεοκοπία και την πτώχευση. Όμως στο μεταξύ, μέσα σε δυο χρόνια, φτωχοποίησαν δραματικά τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού. Γι’ αυτό αναβαθμίζουν τα τρομοκρατικά, πλαστά και εκβιαστικά τους διλήμματα στο «μέσα ή έξω από το ευρώ και την ΕΕ»! Η ουσία και η πραγματικότητα είναι ότι τώρα, με το δεύτερο πολύ πιο άγριο Μνημόνιο διαρκείας (ως το 2020) οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια τον ελληνικό λαό –αν δεν τους ανατρέψουμε– σε πρωτοφανή και μαζική ανεργία, φτώχεια, πείνα και εξαθλίωση σε όφελος του κεφαλαίου, ντόπιου και ξένου. Οδηγούν και τη χώρα σε «συντεταγμένη» από την ΕΕ χρεοκοπία σε όφελος των τοκογλύφων δανειστών. Το πραγματικό δίλημμα είναι: ΕΕ, ευρώ, Μνημόνιο διαρκείας και εξαθλίωση ή επιβίωση με έξοδο από ευρώ – ΕΕ, με αριστερή ανατρεπτική πολιτική και νέα δραχμή; Έτσι βλέπουμε και το ζήτημα του εθνικού νομίσματος, τη νέα δραχμή, από τη σκοπιά του ανατρεπτικού και επαναστατικού μέλλοντος και όχι ως επιστροφή στο παρελθόν του καπιταλισμού και της παλιάς δραχμής. Η πρόσφατη μετάβαση από τη νομισματική σε δημοσιονομική ενοποίηση της ΕΕ με το λεγόμενο Δημοσιονομικό Σύμφωνο, μετατρέπει την ΕΕ σε σύγχρονο «Νταχάου», σε πραγματικό θάλαμο αερίων για τα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα. Διαλύει και τις τελευταίες αυταπάτες του ΣΥΡΙΖΑ και άλλων για «μεταρρύθμιση» ή «επανίδρυση» της ΕΕ. Η πάλη για ανυπακοή, ρήξη και αντικαπιταλιστική αποδέσμευση της Ελλάδας και κάθε χώρας από την ΕΕ, αποτελεί άμεσο όρο για την επιβίωση του λαού, διεθνιστική συμβολή στη διάλυση της ΕΕ αλλά και δρόμο προσέγγισης της αντικαπιταλιστικής επανάστασης.
– Το αγωνιστικό μέτωπο ρήξης και ανατροπής της επίθεσης που προτείνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε ποια σημεία εστιάζει;
– Βασικά σημεία της πολιτικής αυτής πρότασης είναι: Όχι στη νέα τοκογλυφική δανειακή σύμβαση, στο ξεπούλημα και τη λεηλασία της δημόσιας περιουσίας και στο νέο, αγριότερο Μνημόνιο διαρκείας. Αγώνας για να φύγει η μαύρη μνημονιακή συγκυβέρνηση Παπαδήμιου, η τρόικα, η εποπτεία – κηδεμονία και κάθε νέος διαχειριστής της επίθεσης. Όχι στο Δημοσιονομικό Σύμφωνο. Έξοδος από το ευρώ και την ΟΝΕ, ρήξη και αποδέσμευση από την ΕΕ, το ΔΝΤ και το ΝΑΤΟ. Στάση πληρωμών στους δανειστές – τοκογλύφους και διαγραφή του χρέους σε αυτούς. Προστασία της περιουσίας των ασφαλιστικών ταμείων και των συντάξεων, βασικών και επικουρικών. Εθνικοποίηση τραπεζών, επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας και των επιχειρήσεων που κλείνουν, χωρίς αποζημίωση και με εργατικό έλεγχο. Ριζική αναδιανομή του πλούτου υπέρ του εργατικού εισοδήματος σε βάρος των κερδών. Απαγόρευση απολύσεων, μείωση ωρών εργασίας με αύξηση μισθών, κατάργηση όλων των χαρατσιών, ουσιαστικά μέτρα υπέρ των ανέργων. Ριζική μείωση των στρατιωτικών δαπανών και εξοπλισμών. Απόκρουση των νέων πολεμικών – ιμπεριαλιστικών τυχοδιωκτισμών (π.χ. κατά του Ιράν). Όχι στη ΝΑΤΟποίηση του Αιγαίου, εφαρμογή του διεθνούς δικαίου (υφαλοκρηπίδα, ΑΟΖ κ.ά.). Αυτό το μεταβατικό πολιτικό πρόγραμμα αντίστασης, ρήξης, ανατροπής και νίκης χρειάζεται τα δικά του όργανα πάλης. Απαιτεί την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, τη στήριξη, ενίσχυση και κυρίως τον συντονισμό των απεργιακών επιτροπών και των επιτροπών αγώνα του κινήματος.
ΠΡΟΤΑΣΗ ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΤΑΡΣΥΑ
Η Αριστερά οφείλει πρώτα να ενωθεί με τον επαναστατικό σκοπό της
– Σε ποιους απευθύνεστε; Είναι μια πρόταση για εκλογική συνεργασία;
– Όχι, δεν πρόκειται για πρόταση εκλογικής συνεργασίας. Είναι πολιτική πρόταση κοινής δράσης, εργατικής απάντησης και αριστερής διεξόδου από την κρίση. Είναι ένα μεταβατικό πολιτικό πρόγραμμα από τη σκοπιά της αντικαπιταλιστικής ανατροπής της επίθεσης και της επαναστατικής προοπτικής. Πολιτική πρόταση που απευθύνεται στη βάση και στις κορυφές όλων των κοινωνικών και πολιτικών ρευμάτων του αγώνα και σε όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς, για κοινή δράση μέσα στο μαζικό κίνημα και στους αγώνες, με όρους ισοτιμίας και με σεβασμό στις διαφορετικές απόψεις.
– Στη σημερινή πολυδιάσπαση της Αριστεράς και στην ισχυρή απαίτηση του αριστερού κόσμου για ενότητα, ακόμα και για κοινή εκλογική κάθοδο, ποια είναι η απάντηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ;
– Εμείς κατανοούμε πλήρως την ανάγκη των εργαζομένων και την απαίτηση του αριστερού κόσμου για ενότητα. Λέμε όχι στον ενδοαριστερό «εμφύλιο» που εμποδίζει σοβαρά την ανατροπή της επίθεσης. Υποστηρίζουμε και προωθούμε την κοινή δράση της Αριστεράς, πριν απ’ όλα στους αγώνες και στο μαζικό λαϊκό κίνημα. Επιδιώκουμε τον ανοιχτό, μπροστά στους εργαζόμενους, δημοκρατικό διάλογο της Αριστεράς για τα μεγάλα θεωρητικά ζητήματα της εποχής μας. Το κρίσιμο ζήτημα είναι σε ποια βάση θα γίνει η ενότητα της Αριστεράς. Ως ΑΝΤΑΡΣΥΑ υποστηρίζουμε ότι η Αριστερά οφείλει, πριν απ’ όλα, να ενωθεί με το σκοπό της (ανατροπή – επανάσταση – κομμουνισμός) έτσι ώστε να ενωθούν η εργατική τάξη, οι εργαζόμενοι και οι αριστεροί άνθρωποι βαθύτερα, σε ανώτερο επίπεδο και με προοπτική που θα τους εμπνεύσει και συνεγείρει. Να ενωθούν ουσιαστικά και όχι ευκαιριακά – εκλογικά, σε στερεή και όχι σαθρή βάση που θα καταρρεύσει και θα απογοητεύσει ξανά τον αριστερό κόσμο, όπως έγινε πολλές φορές στο παρελθόν (π.χ. ΕΔΑ, Συνασπισμός ΚΚΕ – ΕΑΡ το 1989 κ.α.). Παίρνουμε υπόψη μας βασικούς παράγοντες όπως είναι: Ο στρατηγικός χαρακτήρας της επίθεσης και η ανάγκη ανατροπής της. Η χρεοκοπία των «ενδιάμεσων» ρεφορμιστικών και διαχειριστικών λύσεων. Οι βαθύτερες αναζητήσεις των εργαζομένων και της νεολαίας για συνολικές ανατρεπτικές απαντήσεις. Η στρατηγική, προγραμματική και πολιτική ανεπάρκεια της υπάρχουσας Αριστεράς. Όλα αυτά συνηγορούν και μας επιβάλλουν τη συμβολή στη συγκρότηση του πολιτικού μετώπου της άλλης Αριστεράς. Δηλαδή στο μέτωπο της αντικαπιταλιστικής, επαναστατικής, σύγχρονα κομμουνιστικής Αριστεράς, που η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτελεί σημαντικό πρώτο βήμα του, κατάκτηση, προώθηση και ελπιδοφόρο πρόπλασμά του. Είναι νομίζω κατανοητό ότι εμείς δεν «τραγουδάμε» για να ξεχωρίσουμε από τον κόσμο, για να χωρίσουμε τον αριστερό κόσμο, αλλά για να τον ενώσουμε βαθύτερα. Σε αυτή την κατεύθυνση θα συμβάλλουν τόσο η πολιτική καμπάνια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη, όσο και το ανοιχτό κάλεσμά της για κοινή δράση αλλά και η παρέμβασή της στις επόμενες εκλογές. Στην ίδια κατεύθυνση καλούμε να συμβάλλουν οι πρωτοπόροι αγωνιστές του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος, οι ανεξάρτητοι αριστεροί αγωνιστές της δράσης και της σκέψης.
πηγή: Εφημερίδα ΠΡΙΝ

Άγγελος Χάγιος: Να πάψει η Αριστερά να μασάει τα λόγια της ή να πετάει την μπάλα στην εξέδρα


Αντιγραφή από το ¨αριστερό blog»

συνέντευξη στην εφημερίδα ΕΠΟΧΗ (19/2/12)

-Ζούμε σε μια περίοδο όπου κυοφορείται νέο πολιτικό σκηνικό και πιθανότατα νέοι κοινωνικοί συσχετισμοί. Απέναντι σ’ αυτή την κατάσταση η αριστερά απαντά θολά» και μεμονωμένα –ο καθένας την άποψή του. Μπορεί να υπάρξει ένας κοινός παρανομαστής συνεργασίας; Ένα κοινό πολιτικό σχέδιο υπεράσπισης των λαϊκών συμφερόντων; Ίσως και ένα εκλογικό μέτωπο από ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ ακόμα και αποχωρήσαντες από το «παλιό» ΠOΚ.

 Οι νέοι συσχετισμοί, κοινωνικοί και πολιτικοί, διαμορφώνονται από το νέο κύμα λαϊκού εργατικού ξεσηκωμού. Που είχε εξεγερτικά χαρακτηριστικά. Βαθύτερη πολιτικοποίηση απέναντι στο χρέος, την ΕΕ, τα επιχειρηματικά κέρδη κλπ. Σαφή τάση υπέρβασης του υποταγμένου συνδικαλισμού των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Αυτός ο ξεσηκωμός είναι που προκάλεσε την πολιτική κρίση.
Οι μαχόμενες δυνάμεις της Αριστεράς έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους. Δεν φθείρονται, όπως παλιότερα, σε συγκυβερνήσεις, αθροίσματα δημοκρατικών δυνάμεων, εθνικές δημοκρατικές ενότητες.
Απέναντι στη νέα κατάσταση η ματιά της Αριστεράς εξακολουθεί συχνά να είναι θολή. Από τη μια η διαχειριστική λογική της διαπραγμάτευσης του χρέους, της αυταπάτης λύσεων με εκδημοκρατισμό της ΕΕ, χωρίς απεγκλωβισμό από αυτήν, της προσκόλλησης στον κοινοβουλευτικό δρόμο. Από την άλλη, η αναμονή λύσεων από μια  ασαφή λαϊκή εξουσία, η άρνηση ανατρεπτικής κοινής δράσης στο κίνημα.
Ας δούμε τα πράγματα κατάματα. Προγραμματική αλλά και εκλογική ενότητα είναι αδύνατη. Ας αφήσουμε τις επικοινωνιακού χαρακτήρα εκκλήσεις για ενότητα σε μίνιμουμ, δηλαδή ρηχή, βάση για να φορτώνει ο ένας στον άλλο την ευθύνη. Ούτε είναι αποδεκτή οποιαδήποτε ενωτική πρόσκληση προς  τη  ΔΗΜΑΡ που αναλαμβάνει συνειδητά ρόλο αναχώματος στην αριστερή ριζοσπαστικοποίηση.
Εκεί που θα κριθούμε σήμερα, όλες οι μαχόμενες δυνάμεις του ΚΚΕ, του ΣΥΡΙΖΑ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλων τάσεων είναι να σπάσει η λογική ‘’ή επιβάλλεται η δική μου  αντίληψη ή δεν γίνεται τίποτα’’. Για να συντονιστούμε πολιτικά και να  δράσουμε από κοινού σε ένα αγωνιστικό μέτωπο με στόχο την ανατροπή της επίθεσης της κυβέρνησης του μαύρου μετώπου, της ΕΕ και των κεφαλαιοκρατών. Με σαφείς στόχους για Παύση πληρωμών τώρα- άμεση μονομερή διαγραφή του χρέους. Όχι στη Δανειακή σύμβαση. Έξοδο από ΕΕ-ευρώ. Απελευθέρωση από τα δεσμά των ‘αγορών’, του ΔΝΤ και των Τραπεζών. Πέρασμα στο δημόσιο, χωρίς αποζημίωση και με εργατικό – κοινωνικό έλεγχο, όλων των τραπεζών, των ΔΕΚΟ, των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας. Άμεση επαναφορά της αγοραστικής ικανότητας των εργαζομένων. Απαγόρευση των απολύσεων, προστασία των ανέργων. Αποτίναξη του απολυταρχικού καθεστώτος που οικοδομεί το άθλιο πολιτικό προσωπικό της ντόπιας και διεθνούς ολιγαρχίας.
-Η συνεργασία αυτής της αριστεράς δεν θα απελευθερώσει την εκλογική έκφραση και την πολιτική ένταξη χιλιάδων πολιτών; Και μπορείς τόσο εύκολα να προσπερνάς την ιστορική δυνατότητα που παρουσιάζεται σήμερα;
Αυτό που θα απελευθερώσει τον εργαζόμενο λαό και τη νεολαία, την πολιτική ανατρεπτική δυναμική τους και, στη συνέχεια,  την εκλογική (και όχι το αντίστροφο), είναι να εμπνεύσει η Αριστερά μια νέα αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία. Ότι ο  συνειδητοποιημένος και οργανωμένος λαός, με πρωτοπόρα την εργατική τάξη και το ταξικά ανασυγκροτημένο κίνημά της, μπορεί να νικήσει. Να ανατρέψει τα μνημόνια και την αντεργατική επίθεση. Να ρίξει την κυβέρνηση Παπαδήμου τώρα.
Πως; Με το δρόμο του αγωνιστικού εκβιασμού, τον «εξωκοινοβουλευτικό» δρόμο της εργατικής πάλης και της παλλαϊκής εξέγερσης.
Απαραίτητη προϋπόθεση, βέβαια, είναι να πάψει η Αριστερά να μασάει τα λόγια της. Ή να πετάει την μπάλα στην εξέδρα.  Να ξεκαθαρίσει ότι το σάπιο πολιτικό σύστημα δεν διορθώνεται. Πρέπει να το τσακίσουμε. Πραγματική δημοκρατία θα έχουμε μόνο με το λαό να αποφασίζει και να παίρνει τη ζωή στα χέρια του, μέσα από το κίνημά του, τις συνελεύσεις και τους συλλογικούς αγώνες. Στο δρόμο αυτό μπορούμε να κατακτήσουμε τη λευτεριά από τα δεσμά του αντιδραστικού πλέγματος που υφαίνουν κυβέρνηση – ΕΕ – ΔΝΤ – ΣΕΒ.
Η ανάγκη απάντησης στην καπιταλιστική κρίση δημιουργεί ιστορική πρόκληση, ιστορική δυνατότητα, ιστορική ευθύνη της Αριστεράς να διαμορφώσει επαναστατική στρατηγική και τακτική.
Οι μαχόμενες δυνάμεις της Αριστεράς να δράσουν συντονισμένα για τη διαμόρφωση ανεξάρτητων οργάνων επιβολής της εργατικής και λαϊκής θέλησης. Για  να είναι νικηφόρος ο αγώνας απαιτείται ανεξάρτητο κέντρο αγώνα τώρα. Που θα συμβάλλει στην κλιμάκωση του αγώνα πέρα και κόντρα στη λογική των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και της αστικοποιημένης γραφειοκρατίας,. Μέσα στα όργανα αυτά, με τη δημοκρατία του κινήματος, θα κρίνονται τα διαφορετικά προγράμματα, θα ηγεμονεύουν οι πραγματικά αριστερές, οι επαναστατικές τάσεις. Για να περάσει ο πλούτος και η εξουσία στα χέρια του εργαζόμενου λαού!
-Κάποιοι εκφράζουν «φόβους» ότι η δυναμική που θα δημιουργήσει τυχόν συνεργασία της αριστεράς θα προκαλέσει και μη διαχειρίσιμες καταστάσεις στις ηγεσίες των κομμάτων. Μπορεί να είναι λόγος αυτός για να αποκλείεται η συνεργασία;
Η δυναμική της Αριστεράς δεν αλλάζει με μια πιο «ενωτική» ή μια πιο «σκληρή» διαχείριση της σημερινής της κατάστασης. Πολύ δε περισσότερο με εμφύλιους ανταγωνισμούς.
Αντιμετωπίζουμε ήδη μια απόπειρα αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού σε αντιδραστική κατεύθυνση. Προωθείται η δημιουργία αναχωμάτων για την ενσωμάτωση της αντι-μνημονιακής τάσης, (ΔΗΜΑΡ, πατριωτική Δεξιά, ευρύτερα πατριωτικά ρεύματα κ.λπ.). Η ανασυγκρότηση της σοσιαλδημοκρατίας δεν μπορεί να στηριχτεί στο ΠΑΣΟΚ, γι αυτό προβάλλουν προκλητικά τη ΔΗΜΑΡ και αξιοποιούν τα «ανοίγματα» του ΣΥΡΙΖΑ στο «σοσιαλιστικό» ΠΑΣΟΚ.
Αντιμετωπίζουμε, επίσης,  την οικοδόμηση μιας διαρκούς κοινοβουλευτικής μνημονιακής χούντας, μιας χούντας ΕΕ – ΔΝΤ – κεφαλαίου. Με ουσιαστική κατάργηση της λαϊκής κυριαρχίας από το ευρω-ενωσιακό ‘’αποφασίζουμε και διατάσσουμε’’. Με κατάργηση δημοκρατικών δικαιωμάτων, ιδεολογική τρομοκρατία, αντικομουνισμό, προβοκάτσια και καταστολή από όλους τους μηχανισμούς του συστήματος.
Γι αυτό επιμένουμε στην ανάγκη να αλλάξει το τοπίο στην Αριστερά. Η σταθερή επιδίωξη μας για μια ισχυρή μετωπική αντικαπιταλιστική επαναστατική αριστερά έχει και στρατηγική αλλά και άμεση πολιτική στόχευση την ανατρεπτική κοινή δράση.
Πρόταση στον κόσμο του κινήματος και της Αριστεράς για μια κοινή πορεία νίκης και ανατροπής
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με την πολιτική της εξόρμηση, διατυπώνει συγκεκριμένη πρόταση στον κόσμο του κινήματος και της Αριστεράς για μια κοινή πορεία νίκης και ανατροπής. Θα συζητήσουμε με τους αγωνιστές της Αριστεράς, κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής. Θα απευθυνθούμε στη βάση και στις ηγεσίες.  Θα εργαστούμε για να επιλέξουμε από κοινού το δρόμο της αντικαπιταλιστικής ανατροπής της επίθεσης. Το δρόμο της συμπόρευσης στο αναγκαίο αγωνιστικό μέτωπο ρήξης και ανατροπής, με ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα. Στο μέτωπο αυτό μπορούν να εκφραστούν και οι ριζοσπαστικές διαθέσεις και αναζητήσεις της λαϊκής -εργατικής βάσης του ΠΑΣΟΚ και των άλλων αστικών κομμάτων.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ-εκδήλωση 18/2 Κεραμεικός

Για την προβοκάτσια των φασιστών της ΧΑ ενάντια στους εργαζόμενους στη Χαλυβουργία

άρθρο του Παναγιώτη Μαυροειδή
από  ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΕΞΤΡΕΜ

Αγανάκτηση και οργή προκάλεσε στους εργαζόμενους το βίντεο που εμφανίζει εκπροσώπους της φασιστικής Χρυσής Αυγής να παριστάνουν τους αλληλέγγυους στους απεργούς της Χαλυβουργίας και να φωτογραφίζονται μάλιστα με τον πρόεδρο του σωματείου.
Σε κάθε πράγμα πρέπει να ξεχωρίζουμε τις ειδήσεις από τις εντυπώσεις.
Τις εντυπώσεις λοιπόν, τις έχασε το ΠΑΜΕ,  που χρεώνεται την ανοχή στην παρουσία των φασιστών.
Οι ειδήσεις ωστόσο – και αυτές είναι πολλές – βρίσκονται στην Χρυσή Αυγή.
Η Χρυσή Αυγή: κατά των απεργών  και τοπικά και κεντρικά!
Η ΧΑ πήγε στη ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ στις 17/2/12. Δηλαδή 110  περίπου μέρες μετά από το ξεκίνημα της απεργίας των εργατών στις 31/10/11, όταν η ιδιοκτησία προχώρησε σε απολύσεις 34 συναδέλφων τους, χωρίς ειδοποίηση, χωρίς αιτιολογία.
Τι στάση είχε η ΧΑ όλο αυτό το διάστημα;
Ήταν ξεκάθαρα ενάντια σε αυτό τον αγώνα, συκοφαντώντας το σωματείο και επιχειρώντας πρόστυχα να αντιπαραθέσει τους εργαζόμενους στο εργοστάσιο του Ασπροπύργου,  με αυτούς στο Βόλο.

Με ανακοίνωση της ο Πυρήνας Βόλου της ΧΑ, στις 19/12/11, με τίτλο: ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ – Η νέα PIRELLI? υπεράσπιζε απόλυτα τον βιομήχανο Μάνεση και ξερνούσε προστυχιές κατά των εργαζομένων.

«Η πρόταση της «Ελληνικής Χαλυβουργίας» προς τους εργαζομένους ήταν λογική υπό τις δύσκολες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στην αγορά. Ασφαλώς, είναι απολύτως δυσάρεστο να μειώνονται οι αποδοχές των εργαζομένων, ωστόσο το περιορισμένο χρονικό διάστημα ισχύος του πενταώρου αποδεικνύει ότι η εργοδοσία δεν επιθυμεί να προβεί σε απολύσεις, εν όψει μάλιστα της διαφαινόμενης εντός του 2012 επανέναρξης των έργων κατασκευής στις εθνικές οδούς, που πιθανότατα θα δώσει πρόσθετο αντικείμενο εργασιών στις Χαλυβουργίες».
Η έγκαιρη αποκάλυψη και καταδίκη του αντεργατικού ρόλου του φασιστικού εκτρώματος, τους προκάλεσε πραγματικό πανικό. Τους ανέτρεψε τα σχέδια και άρχιζαν να μαγειρεύουν νέες τακτικές. Συνδυασμούς κωλοτούμπας αλά Καρατζαφέρη, αλλά και ευκαιρίες για εκβιασμούς και εκφοβισμούς κατά των απεργών, όταν αυτοί θα ήταν πιο αδύνατοι.
Στις 11/1/2012 η ΧΑ σε νέα ανακοίνωση τους, 20 ολόκληρες μετά θυμήθηκαν να διευκρινίσουν ότι:
«η άποψη των συναγωνιστών μας του πυρήνα Βόλου για το θέμα της απεργίας των χαλυβουργών, κείμενο το οποίο εξέφραζε και την θέση της πλειοψηφίας των εργατών της συγκεκριμένης βιομηχανίας στον Βόλο και το οποίο δεν αποτελούσε την ΕΠΙΣΗΜΗ ΓΡΑΜΜΗ της Χρυσής Αυγής».
Και ποια ήταν λοιπόν η «επίσημη θέση» των οπαδών του ναζισμού;
Πουθενά, μα πουθενά δεν εκφράζεται καμία συμπαράσταση στους απεργούς και καταδίκη του βιομήχανου Μάνεση που εν τω μεταξύ έχει κάνει και άλλες απολύσεις. Αντίθετα, το μόνο συγκεκριμένο που γράφει η ανακοίνωση είναι το εξής:
«Αυτοί που σπρώχνουν τα πράγματα στα άκρα, μη λογαριάζοντας ότι μπορούν να βρεθούν οι εργάτες χωρίς δουλειά, είναι το ΚΚΕ και οι αριστεριστές».
Δεν σπρώχνει λοιπόν τα πράγματα στα άκρα (και στην ανεργία, στη φτώχεια και την πείνα, λέμε εμείς) η εργοδοσία, αλλά «το ΚΚΕ και οι αριστεριστές». Αλλά, ως γνωστόν, οι τελευταίοι, δεν είναι κάποιοι λίγοι πρωτοπόροι άνθρωποι, ενώ οι απεργοί που αποφασίζουν δημοκρατικά την απεργία τους είναι 100άδες…
Διαψεύδουν λοιπόν την … διάψευση τους και για δεύτερη φορά, επίσημα πλέον, στηρίζουν το Μάνεση, κάνοντας επίθεση στην απεργία.
Η απεργία σε μια κρίσιμη φάση – Οι φασίστες καραδοκούν
Στην τελευταία Γενική Συνέλευση του σωματείου (πριν την παράσταση των φασιστών), 50 περίπου εργαζόμενοι ψήφισαν ενάντια στην συνέχιση της απεργίας, μειοψηφώντας. Ωστόσο το ζήτημα έχει τεθεί. Ο εργοδότης είναι σε αντεπίθεση. Έχουν ενεργοποιηθεί οι γνωστοί μηχανισμοί «πειθούς», για όποιον έχει μια στοιχειώδη γνώση από εργοδοτική παρέμβαση, ειδικά σε περιόδους κρίσης και παρατεταμένης απεργίας.
Αυτή η δύσκολη στιγμή θα ερχόταν. Δυστυχώς, από την άλλη πλευρά, σε μια στιγμή που ήταν ανάγκη να διευρυνθεί η εργατική αλληλεγγύη, δεν πάρθηκαν οι αναγκαίες πρωτοβουλίες ευρύτερου συντονισμού πρωτοβάθμιων σωματείων αγωνιζόμενων χώρων, στην περιοχή και γενικά. Περιορίστηκαν, χωρίς λόγο, αλλά και με κόστος για την απεργία και το σωματεία, στο πλαίσιο του ΠΑΜΕ, παρά το γεγονός ότι συνδικαλιστικές  και πολιτικές τάσεις πέραν του ΚΚΕ, ως όφειλαν, προσπέρασαν μικροψυχίες και υπολογισμούς και στήριξαν μαχητικά τον αγώνα των χαλυβουργών.
Σε μια τέτοια στιγμή, οριακή για την απεργία, εμφανίζεται το κλιμάκιο των κουρεμένων της ΧΑ έξω από το εργοστάσιο. Σε μια στιγμή χωρίς συμπαραστάτες εργάτες, χωρίς αριστερούς και κομμουνιστές αλληλέγγυους απέξω και αυτό ας προβληματίσει.
Τι πήγαν να πουν;
«Από την πρώτη μέρα σταθήκαμε στο πλευρό σας με επίσημες ανακοινώσεις, σταθήκαμε στο πλευρό σας. Ζητάμε συγνώμη που καθυστερήσαμε να έρθουμε εδώ, αλλά είμαστε και εμείς εργαζόμενοι και δεν μας το επέτρεπαν οι συνθήκες».
Ατέλειωτα ψέματα σε μια μικρή φράση!
Ποτέ δεν στάθηκαν στο πλευρό των απεργών, πόσο μάλλον «από την πρώτη μέρα».
Και η τοπική (ευθέως) και η κεντρική (έμμεσα και προσεκτικά) ανακοίνωση της ΧΑ, επιτίθενται στην απεργία και σε όσους τη στηρίζουν.
Το σόι δουλειά είναι αυτοί που κάνουν και δεν μπορούν να πάνε, όταν οι απεργοί είναι 24 ώρες στο εργοστάσιο; Ή δεν κλείνουν ποτέ αυτά τα γυμναστήρια;
Στην πραγματικότητα, η παρουσία της ΧΑ έξω από την ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ, ήταν μια σκληρή υπενθύμιση πως ο ταξικός και πολιτικός αντίπαλος είναι εδώ και θα περάσει στην αντεπίθεση.
Η ΧΑ πήγε όχι για να συμπαρασταθεί, αλλά για να τρομοκρατήσει, αλλά και να εκθέσει πολιτικά τους απεργούς και τους αλληλέγγυους της απεργίας.
Τα τρόφιμα που μοίρασε, είχαν ένα σύνθημα πάνω: «Ψηφίστε Χρυσή Αυγή, για να ξεβρομίσει ο τόπος».
Το λιγότερο είναι να τους πούμε πως είναι γελοίοι όταν  πάνε να ψαρέψουν ψήφους από εργάτες που πεινάνε.
Το σοβαρότερο, είναι να συνειδητοποιήσουμε πώς όταν μιλούν για «ξεβρώμισμα» έτσι σκόπιμα αόριστα, δεν εννοούν μόνο τους μετανάστες εργάτες, αλλά τους εργάτες σε πολιτική δράση για τα δικαιώματα τους. Αυτή ήταν πάντα η ουσία του φασισμού. Η επικέντρωση σε «μισητές» μειονότητες, που σκόπιμα κατασκευάζονται ως τέτοιες μέσα από μαύρη προπαγάνδα και στερεότυπα, είναι η μέθοδος για να γίνει αποδεκτή η φασιστική ιδεολογία.
Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς πως η ΧΑ εμφανίστηκε με λίγους ανθρώπους σε ένα απεργιακό χώρο, που οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ έχουν συγκροτήσει ως κάστρο τους, χωρίς προηγούμενη ειδοποίηση στο Σωματείο και σχετική προετοιμασία. Η πραγματοποίηση μιας επίσκεψης τρομοκράτησης των απεργών από κοινούς μαχαιροβγάλτες και μάλιστα με παρουσία και αντιφώνηση του προέδρου του σωματείου, αποτελεί ένα χτύπημα και στο σωματείο και στους απεργούς. Με ευρύτερες αρνητικές επιπτώσεις. Υπάρχουν πολιτικές ευθύνες για αυτό στο ΠΑΜΕ, είναι σοβαρές και πρέπει να αναληφθούν με γενναίο και αυτοκριτικό τρόπο. Άλλωστε, αυτός ο χώρος πρωτίστως  προβοκαρίστηκε άγρια από τους φασίστες.
Για τους εργάτες, τους ανέργους, τους νέους δεν υπάρχουν διλλήματα: Αλληλεγγύη στους απεργούς χωρίς όρους και όρια! Η φασιστική τρομοκράτηση  και ψευδολογία, θα πέσει στο κενό.
Για τους κομμουνιστές, υπάρχουν συναγερμοί που πρέπει να σημάνουν. Δεν παίζει κανείς ασυλλόγιστα με τον ταξικό και πολιτικό αντίπαλο. Το εργατικό κίνημα, έχει υπόβαθρο τα υλικά συμφέροντα, αλλά συγκροτείται και στη βάση απελευθερωτικών αξιών. Όποιος πρόχειρα αντιμετωπίζει τους αξιακούς ιδεολογικούς διαχωρισμούς από την αστική πολιτική, στο όνομα της «καθαρής ενότητας» του λαού ή της «σωτηρίας της πατρίδας» γενικά, θα βρεθεί δεμένος πριν το καταλάβει.
Η πρόταση αγώνα και ανατροπής της αριστεράς, δεν είναι μια μάχη συμφερόντων και επιβίωσης, χωρίς πρόσημο. Αντίθετα:
Έχει πρόσημο κοινωνικής δικαιοσύνης και ισότητας, άρα κατάργησης της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, που αναπαράγει η ατομική ιδιοκτησία και ατομική ιδιοποίηση του παραγόμενου πλούτου
Έχει πρόσημο δημοκρατίας, ενάντια στην περιστολή των ελευθεριών και τον καταναγκασμό στον οποίο καταφεύγει ο σύγχρονος υπερ-αντιδραστικός καπιταλισμός στην εργασία, στην κοινωνική και πολιτική ζωή.
Έχει πρόσημο διεθνιστικό και αδελφοσύνης, ενάντια στην κατάρα της αλληλοεξόντωσης και αλληλοσφαγής των λαών, που προωθεί η εθνικιστική ιδεολογία και ο ιμπεριαλισμός.

«ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΦΑΣ ΑΠ’ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΠΑΡΑ ΑΠΟ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ»

αντιγραφή από το μπλογκ της Νατάσας Κεφαλληνού

 

Τι άλλο θα δουν τα μάτια μας και θα ακούσουνε τα αυτιά μας στην Ελλάδα του Μνημονίου. Τη στιγμή που χιλιάδες άνθρωποι αδυνατούν να καλύψουν τις καθημερινές διατροφικές τους ανάγκες, τη στιγμή που η φτώχεια και η εξαθλίωση οδηγούν εκατοντάδες στην αναζήτηση τροφής απ’ τους κάδους των σκουπιδιών, τη στιγμή που παιδιά λιποθυμούν από ασιτία στα δημόσια σχολεία – ακριβώς την ίδια στιγμή το υπουργείο Υγείας εκδίδει εγκύκλιο απαγόρευσης συσσιτίων από μη… αρμόδιους φορείς, εγείροντας λόγους υγιεινής.  Μπορεί η παρέμβαση αυτή να μοιάζει παράλογη, ωστόσο ξέρει τι κάνει ο υπουργός.  Επιδιώκει το  μονοπώλιο στο… τσουκάλι να το έχουν αποκλειστικά οι «θεσμικοί» και πιο συγκεκριμένα Εκκλησίες, Δήμοι, ΜΚΟ και λοιποί Φαρισαίοι διαπλεκόμενοι και χρηματοδοτούμενοι από τον κρατικό μηχανισμό και το υπουργείο Υγείας.
Έτσι είναι: στην Ελλάδα της πολιτικής κρίσης μπορεί ο «πονηρός πολιτευτής», ο βουλευτής και ο υπουργός να αδυνατούν να σου εξασφαλίσουν ένα ρουσφέτι, μια θέση στο Δημόσιο κ.λπ. κ.λπ. αλλά όσο να ‘ ναι ένα πιάτο φαί μπορούν να στο παράσχουν (άξιος ο μισθός τους). «Άλλωστε δεν δαγκώνεις το χέρι που σε ταΐζει» σκέφτηκε ο ευαίσθητος υπουργός Υγείας…
Η καθημερινή αλληλεγγύη, που πραγματώνεται «απ’ τα κάτω» και αυτοργανωμένα σε δεκάδες στέκια, χώρους και συλλογικότητες –με τη μορφή και της συλλογικής κουζίνας- δεν έχει καμία σχέση με τη γκλαμουράτη φιλανθρωπία, τα κροκοδείλια δάκρυα των αστών φοροαπαλλαγμένων κυρίων και κυριών (σιγά σας έφυγε το ρίμελ), την πολιτική που πρώτα σε στέλνει στην ανέχεια κι ύστερα σου πετά ένα ξεροκόμματο. Αυτή η αυθόρμητη και αντανακλαστική σχεδόν αντίσταση στη βίας τη πείνας «απ΄ τους κάτω», δεν ελέγχετε κι αυτό το φοβούνται! Άσε που με τη συλλογική δράση και τη συμμετοχή (βασικά γνωρίσματα αυτών των εγχειρημάτων) «μπορεί να πάρουν τα μυαλά των ‘’ξεβράκωτων’’ αέρα» σκέφτονται. Ακόμη κα οι μικρές καθημερινές αντιστάσεις μας τους τρομοκρατούν, για αυτό πρέπει να ποινικοποιηθούν. Κι ας πεθάνουμε απ’ την πείνα…
ΥΓ1: Ούτε οι Γερμανοί κατακτητές δεν απαγόρευαν τη διανομή τροφής από τις λαϊκές επιτροπές του ΕΑΜ στις πόλεις και στην επαρχία, μετά το 1942
ΥΓ2: Τα… διατάγματα του υπουργείο έγραψαν εκεί που τους πρέπει 12 συλλογικές και κοινωνικές κουζίνες και στέκια, που πραγματοποίησαν σήμερα, (Σάββατο 18/2) συλλογικό μαγείρεμα και γλέντι στην πλατεία Κλαυθμώνος.

(Δημοσιεύτηκε στο natasakefallinoy.blogspot.com)

Όταν ο λαός θέλει μπορεί να τους σαρώσει

αντιγραφή από άρθρο της εφημερίδας «ΠΡΙΝ»

Κάθε προηγούμενο ξεπέρασε η μαζικότητα και η οργή των εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων, που βρέθηκαν στους δρόμους και στις πλατείες όλης της χώρας, το τριήμερο των αντικυβερνητικών, αντιμνημονιακών κινητοποιήσεων 10 – 12 Φεβρουαρίου, με αποκορύφωμα τον κοινωνικό σεισμό της Κυριακής. Νέοι, εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, κατέβηκαν στο δρόμο, αντιλαμβανόμενοι ότι ο κλονισμός που είχε δεχτεί το πολιτικό σύστημα μετά από ενάμιση χρόνο μνημονιακής πολιτικής, μπορούσε να ενταθεί. Μέχρι την ανατροπή του…

Γράφουν οι: Στράτος Βουραζέρης
                       Νατάσα Κεφαλληνού
                       Γιώργος Μαριάς
                       Παναγιώτης Ξοπλίδης

 

Το αντικαπιταλιστικό δυναμικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ συνέβαλε με όλες τις δυνάμεις του προκειμένου να εκφραστούν οι αγωνιστικές και ανατρεπτικές διαθέσεις. Την εβδομάδα που προηγήθηκε με περιοδείες σε εργασιακούς χώρους και γειτονιές καλούσε τον κόσμο «να μην τους φοβηθεί» και να βγει μαζικά στο δρόμο του αγώνα. Πολλές από τις πόλεις της περιφέρειας αποτελούν «καζάνι που βράζει», υπό το βάρος των οικονομικών και εργασιακών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η κοινωνική πλειονότητα. Πέραν της μαζικότητας και της αποφασιστικότητας των συγκεντρώσεων που έγιναν σε αυτές, δεν είναι τυχαίο το πλήθος των πρωτοβουλιών (Βόλος, Ρέθυμνο, Ηράκλειο, Πάτρα κ.ά.) που βρίσκονται σε εξέλιξη για ανεξάρτητο εργατικό συντονισμό.  Στη συγκέντρωση στην παραλία του Βόλου, οι συγκεντρωμένοι, νέοι στην πλειοψηφία τους την Κυριακή, άγγιξαν τις 5.000. Μετά την πορεία στους κεντρικούς δρόμους της πόλης, κατελήφθη το δημαρχείο, όπου πραγματοποιήθηκε συνέλευση των συγκεντρωμένων. Η κατάληψη έληξε την Κυριακή το βράδυ, ενώ διαδηλωτές εισέβαλαν και στην εφορία. Εργαζόμενοι και απολυμένοι από τη βιομηχανία Kόντι και τις βιομηχανίες ΜΕΚ, ΒΕΚ και Ιμάντα, είχαν πραγματοποιήσει το Σάββατο σύσκεψη προκειμένου να υπάρξει ανεξάρτητος ταξικός συντονισμός στην πόλη. Νέα σύσκεψη είχε οριστεί για την Πέμπτη. Στα Γιάννενα παρά τη συνεχή βροχή και το χιονιά, πάνω από 1.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν την Κυριακή στην κεντρική πλατεία, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του συντονιστικού Πρωτοβάθμιων Σωματείων. Έγινε πορεία στους δρόμους της πόλης με αίτημα την ανατροπή της κυβέρνησης και της πολιτικής που εφαρμόζει. Οι συγκεντρωμένοι παρέμειναν στην πλατεία μέχρι το βράδυ, υπό συνεχή βροχή, με μικροφωνική και συνθήματα. Στην Πρέβεζα εκατοντάδες εργαζόμενοι διαδήλωσαν στους δρόμους της πόλης φωνάζοντας αντιμνημονιακά, αντικυβερνητικά και αντιΕΕ συνθήματα.
Στην Πάτρα και στην Καλαμάτα οι διαδηλώσεις συγκέντρωσαν χιλιάδες κόσμου. Στην Καλαμάτα μάλιστα έγιναν δύο διαδηλώσεις κάθε μέρα (Σάββατο – Κυριακή), οι οποίες μετέφεραν το μήνυμα του αγώνα σε κάθε γειτονιά της πόλης. Στην Πάτρα οι διαδηλωτές δεν φοβήθηκαν την αστυνομική βαρβαρότητα του Σαββάτου και βγήκαν μαζικά στο δρόμο την Κυριακή, ενώ από την Παρασκευή πραγματοποίησαν 3ήμερη κατάληψη γραφείων της Περιφέρειας. Τριήμερη κατάληψη πραγματοποιήθηκε και στην Περιφέρεια Θεσσαλίας στη Λάρισα από την επιτροπή αγώνα ενάντια στα χαράτσια. Στη Ξάνθη εξάλλου παρά τις άσχημες καιρικές συνθήκες, πραγματοποιήθηκαν συγκεντρώσεις και τις τρεις ημέρες.
Σ.Β
Καρφίτσα δεν έπεφτε στο Σύνταγμα το απόγευμα της Κυριακής 12 Φεβρουαρίου. Ήδη από τις 4 μ.μ. τρένα και λεωφορεία από όλες τις γειτονιές της πρωτεύουσας γέμιζαν ασφυκτικά, μεταφέροντας κόσμο στο κέντρο. Σε εκατοντάδες χιλιάδες υπολογίζονταν οι συγκεντρωμένοι, σε μια διαμαρτυρία που ξεπέρασε κατά πολλούς σε μαζικότητα ακόμη και τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις του καλοκαιριού ή τη μεγαλειώδη απεργία του Οκτωβρίου. Κατάφορα αναληθείς είναι οι εκτιμήσεις της αστυνομίας που κάνουν λόγο για 80.000 συγκεντρωμένους. Διαψεύδονται απευθείας αν κανείς χαρτογραφήσει τους δρόμους που γέμιζε το πλήθος την Κυριακή: Όλη η πλατεία Συντάγματος και οι δρόμοι που τη περικυκλώνουν, η Λεωφόρος Αμαλίας μέχρι τους στύλους του Ολυμπίου Διός, η Βασιλίσσης Σοφίας, η Βασιλέως Γεωργίου, η Μητροπόλεως, η Ερμού, η Φιλελλήνων, η Πανεπιστημίου, η Σταδίου, η πλατεία Ομόνοιας, η Ακαδημίας, η Καραγεώργη Σερβίας ξεχείλιζαν από διαδηλωτές. Το εκπληκτικό ήταν ότι ακόμη και τα μικρά στενά κάθετα ήταν γεμάτα κόσμο.
Σε αντίθεση με άλλες φορές, οι διαδηλωτές με τα πανό και τα μπλοκ τους ή κατά ομάδες και παρέες συνέρρεαν προς το Σύνταγμα νωρίτερα από το ραντεβού που είχε δοθεί. Έτσι στις 5 μ.μ. που είχε οριστεί το κάλεσμα ήδη χιλιάδες διαδηλωτές βρίσκονταν μπροστά από τη Βουλή, εκδηλώνοντας την αντίθεσή τους στην υπερψήφιση του Μνημονίου 2, απαιτώντας να διαγραφεί το χρέος, να πέσει η κυβέρνηση. Την ίδια στιγμή, μέσα στο ελληνικό κοινοβούλιο η πλειοψηφία των βουλευτών της συγκυβέρνησης μαύρου μετώπου, πάσχιζαν να δικαιολογήσουν γιατί αποφάσισαν να καταδικάζουν την κοινωνική πλειοψηφία της χώρας στην πείνα, τη φτώχεια και την εξαθλίωση.
Οι διαδηλωτές (εργαζόμενοι, άνεργοι συνταξιούχοι, φοιτητές) κάλυπταν όλο το ηλικιακό φάσμα: Aπό έφηβους μαθητές μέχρι ηλικιωμένους. Πλειονότητα αποτελούσαν οι νέοι, η γενιά της επισφάλειας και της ανεργίας αλλά και οι «γονείς» τους, οι πενηντάρηδες που γεύονται την πίκρα της απόλυσης και της ανεργίας, που βλέπουν τους κόπους ετών να εξανεμίζονται. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα ολόκληρες οικογένειες βρίσκονταν μαζί στο δρόμο. Οι περισσότεροι απ’ τους παρευρισκόμενους ήταν προετοιμασμένοι για μακράς διαρκείας παραμονή στο Σύνταγμα και γι’ αυτό ήταν εφοδιασμένοι με μάσκες, μαντήλια, γυαλάκια, Μαλόξ και Ριοπάν.
Μισή ώρα αφότου άρχισε το συλλαλητήριο, έχοντας τα μηνύματα της ακατάπαυστης συρροής του κόσμου και υπό τον φόβο ότι η διαδήλωση μπορεί να «εκτραπεί» σε λαϊκή εξέγερση, η κυβέρνηση Παπαδήμ(ι)ου και πιο συγκεκριμένα ο υπουργός «Προστασίας του Πολίτη», Χρ. Παπουτσής, έδωσε εντολή να ξεδιπλωθεί το χτύπημα της αστυνομίας. Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, στις 5.20 μ.μ. δύο νεράτζια που πετάχτηκαν στις ενισχυμένες αστυνομικές δυνάμεις που βρίσκονταν παραταγμένες μπροστά από τον Άγνωστο Στρατιώτη ήταν η …αφορμή για να εξαπολυθεί ένας πρωτοφανής «χημικός πόλεμος» από τις δυνάμεις των ΜΑΤ. Σε χρόνο μηδέν η ατμόσφαιρα έγινε αποπνικτική.
Από το …θάλαμο αερίων δεν γλίτωσαν ούτε ο Μίκης Θεοδωράκης και o Μανώλης Γλέζος, που την ώρα της επίθεσης προσέρχονταν στη Βουλή για να εκφράσουν τη διαμαρτυρία τους. Λίγο αργότερα, εμφανώς καταπονημένοι και φορώντας μάσκες έκαναν δηλώσεις: Καταγγέλλοντας τη χρήση χημικών, ο Μίκης Θεοδωράκης έστειλε μήνυμα αισιοδοξίας, τονίζοντας ότι «θα νικήσουμε και αυτή τη φορά». Ενώ ο Μανώλης Γλέζος επισήμανε ότι τα μέτρα είναι εναντίον του ελληνικού λαού και «καταλύουν κάθε έννοια συνταγματικής και δημοκρατικής νομιμότητας».
Από εκείνη την ώρα και μέχρι αργά το βράδυ, οι αστυνομικές δυνάμεις έκαναν αλλεπάλληλες «επιχειρήσεις εκκαθάρισης» της πλατείας Συντάγματος, επιδιώκοντας εμφανώς τη διάλυση του συλλαλητηρίου. Ωστόσο οι σχεδιασμοί τους ανατράπηκαν από την αποφασιστικότητα και τη μαχητικότητα των διαδηλωτών, οι οποίοι αρνούνταν να υποχωρήσουν. Τα πανό των πρωτοβάθμιων σωματείων και του Συντονισμού, των επιτροπών ανέργων, των συνελεύσεων γειτονιάς, του Δεν Πληρώνουμε, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δέχτηκαν άγριο κτύπημα μπροστά από τη Βουλή και αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν λίγα μέτρα. Ωστόσο ο κόσμος δεν έφυγε, με αργά βήματα και χωρίς πανικό, οπισθοχώρησε για λίγο, πήρε μια ανάσα και επέστρεψε δριμύτερος. Η απαγόρευση της διαδήλωσης δεν πέρασε…
Από εκεί και ύστερα με συχνότητα τέταρτου, τα ΜΑΤ εκσφενδόνιζαν δεκάδες χημικά, έσπρωχναν και καταδίωκαν τους διαδηλωτές προσπαθώντας να τους απομακρύνουν από το Σύνταγμα. Μπροστά στην καταστολή, αντί ο κόσμος να λιγοστεύει αυξανόταν, καθώς όσο περνούσε η ώρα όλο και περισσότεροι άνθρωποι κατέβαιναν στο δρόμο. Μόλις κάποιος «λυγίζει» από την αποπνικτική ατμόσφαιρα, αμέσως προστρέχουν οι γύρω του να τον βοηθήσουν. Ανάμεσα στους εκκωφαντικούς και εκφοβιστικούς ήχους από τις κρότου – λάμψης, στα πηγαδάκια άκουγες τον κόσμο εξοργισμένο να αναφέρει: «Να πέσει τώρα η κυβέρνηση», «να φύγουν», «να μείνουμε όλο το βράδυ στο δρόμο», «δεν θα περάσει», «Χούντα», «δεν μας φοβίζουν μας εξοργίζουν», «δεν έχουμε τίποτα άλλο να χάσουμε, θα μείνουμε εδώ όσο χρειαστεί».
Από τις 6.30 μ.μ. και ύστερα ήταν αδύνατον να προσεγγίσει κανείς το Σύνταγμα, ενώ στους γύρω δρόμους (ως την Ομόνοια, το Μοναστηράκι, το Πολυτεχνείο, τη Συγγρού) το αταξινόμητο πλήθος παρέμεινε και έκανε συνεχείς προσπάθειες να πλησιάσει τη Βουλή. Μεγάλα τμήματα διαδηλωτών, αρνούμενα να αποδεχτούν την ουσιαστική απαγόρευση της διαδήλωσης, μάχονταν με τις αστυνομικές δυνάμεις σώμα με σώμα, προσπαθούσαν να αποκρούσουν τις επιθέσεις των ΜΑΤ, έστηναν οδοφράγματα.
Συγκρούσεις εξελίσσονταν και σε διάφορα άλλα σημεία της πόλης, με ομάδες «θεαματικής βίας» να επιδίδονται σε πόλεμο με πέτρες και μολότωφ εναντίον των επιτιθέμενων αστυνομικών δυνάμεων και να πυρπολούν κυρίως τράπεζες και καταστήματα πολυεθνικών αλυσίδων. Τα δελτία των 8 που «έπαιζαν» εκείνη την ώρα, φρόντισαν να αποκρύψουν συνειδητά την εικόνα απ’ τα πλήθη που κατέκλυσαν το Σύνταγμα ή την εικόνα της βάρβαρης αστυνομικής καταστολής και εστίαζαν στις «καταστροφές», τα «επεισόδια» και τη φωτιά στο νεοκλασικό κτίριο, που στεγαζόταν το Αττικόν. Τα τηλεοπτικά παράθυρα –σε διατεταγμένη υπηρεσία– γέμισαν από τα «κροκοδείλια δάκρυα» των μεγαλοδημοσιογράφων – «προστατών του πολιτισμού», που καλούσαν τον Χρ. Παπουτσή να χρησιμοποιήσει αυταρχικότερα μέτρα εναντίον των διαδηλωτών και εντονότερη καταστολή.
Τελικά στις 10 μ.μ. η αστυνομία πραγματοποίησε την τελευταία «επιχείρηση εκκένωσης» του Συντάγματος. Μεγάλα μπλοκ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και των πρωτοβάθμιων σωματείων, που είχαν μείνει τελευταία στο Σύνταγμα, εγκλωβίστηκαν ανάμεσα σε διμοιρίες και ψεκάστηκαν ανελέητα, ενώ τα ΜΑΤ χτυπούσαν με κλομπ και εκσφενδόνιζαν …πέτρες. Λίγο αργότερα, το Δημαρχείο Αθηνών εκκενώθηκε βίαια από τα 25 άτομα που είχαν μπει μέσα για να το καταλάβουν. Ο απολογισμός περιλάμβανε δεκάδες τραυματίες με αναπνευστικά προβλήματα και ανοιγμένα κεφάλια. Ακόμη και το υπουργείο Υγείας έκανε λόγο την επόμενη μέρα για 35 τραυματίες πολίτες, που διακομίστηκαν στο Γενικό Κρατικό Αθηνών και το «Σωτηρία».
Επιπλέον, η αστυνομία προχώρησε σε πογκρόμ αναίτιων προσαγωγών και συλλήψεων. Οι προσαγωγές, που σε αρκετές περιπτώσεις γίνονταν «προληπτικά» πριν καν ξεκινήσει η πορεία (υπάρχουν καταγγελίες για προσαγωγές αγωνιστών ακόμη και έξω από τα σπίτια τους!) έφτασαν τις 171. Οι προσαχθέντες κρατήθηκαν πολλές ώρες στη ΓΑΔΑ χωρίς να έχουν τη δυνατότητα επικοινωνίας με τους οικείους τους και δικηγόρους. Τελικά σε 79 από αυτούς αποδόθηκαν κατηγορίες κυρίως πλημμεληματικού και (σε λιγότερους) κακουργηματικού χαρακτήρα.
Ανάμεσα στους συλληφθέντες ήταν και ο Αντώνης Βουτσίνος, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Φοιτητικού Συλλόγου του Μαθηματικού Αθήνας και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ο οποίος συνελήφθη στην Ερμού ενώ καταδιώκονταν τα μπλοκ των φοιτητικών συλλόγων, των πρωτοβάθμιων σωματείων και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Σε αυτόν αποδόθηκαν πλημμελήματα και πέρασε από Εισαγγελέα την Τρίτη, μαζί με τους υπόλοιπους (περίπου τους μισούς) από τους συλληφθέντες. Μάλιστα την Τετάρτη σε μια πρωτοφανή ενέργεια στιγματισμού, δόθηκαν στη δημοσιότητα από την ιστοσελίδα της Αστυνομίας επιλεκτικά ονόματα και φωτογραφίες συλληφθέντων. Φορείς, σωματεία, συλλογικότητες εξέδωσαν ψηφίσματα για την απελευθέρωση και απόσυρση όλων των κατηγοριών από τους συλληφθέντες της 12ης Φεβρουαρίου.
Ν.Κ
Μήνυμα ανατροπής από τη Θεσσαλονίκη
Από την Πέμπτη ξεκίνησε στη Θεσσαλονίκη ένα ντόμινο διαδηλώσεων, που η κάθε μία λειτουργούσε πολλαπλασιαστικά και για τις επόμενες μέρες, μέχρι τη μεγαλειώδη διαδήλωση της Κυριακής. Η Πρωτοβουλία Πρωτοβάθμιων Σωματείων και μια σειρά από πρωτοβουλίες κατοίκων κάλεσαν καταρχάς την Πέμπτη σε απογευματινό συλλαλητήριο, η μαζικότητα και ο παλμός του οποίου αποτέλεσαν ένα πρώτο δείγμα γραφής του τι θα ακολουθούσε. Το συλλαλητήριο σταματούσε έξω από ραδιοφωνικούς σταθμούς, ενώ αντιπροσωπείες αγωνιστών διέκοπταν το πρόγραμμα και καλούσαν σε τριήμερο ξεσηκωμό.
Παρά τις χαμηλές θερμοκρασίες, οι διαδηλώσεις στο πλαίσιο της 48ωρης πανελλαδικής πανεργατικής απεργίας, ήταν αρκετά μαζικές, σε πείσμα του ανύπαρκτου χρόνου προετοιμασίας. Τα μπλοκ του συντονισμού και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ήταν τα πιο μαζικά στην προσυγκέντρωση της Καμάρας, ενώ η προσπάθεια για κοινή απεργιακή διαδήλωση μπλόκαρε και τις δύο μέρες στη «βιασύνη» του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης να μη συναντηθεί με την πορεία που ξεκίνησε από την Καμάρα. Μάλιστα, την Παρασκευή προέβη σε μια ανεκδιήγητη κίνηση, οδηγώντας ολόκληρη απεργιακή διαδήλωση στο πολιτικό γραφείο του Βενιζέλου, ενώ μετά, 100 άτομα έκαναν μεταβολή και πορεύτηκαν μόνα τους προς τη Γενική Γραμματεία Μακεδονίας Θράκης. Όλη η υπόλοιπη διαδήλωση συνέχισε με πορεία στους δρόμους της πόλης και κατέληξε στη Γενική Γραμματεία, όπου ξηλώθηκε η περίφραξη του προαύλιου χώρου. Ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις έκαναν την εμφάνισή τους και τα μπλοκ υποχώρησαν συγκροτημένα. Το Σάββατο, η εξίσου μαζική διαδήλωση, κατέληξε στον κινηματογράφο Ολύμπιον, που μετατράπηκε σε κέντρο αγώνα της Πρωτοβουλίας Σωματείων για τη μεγάλη λαϊκή συγκέντρωση της Κυριακής. Πάνω από 10.000 προκηρύξεις μοιράστηκαν, χιλιάδες κόσμου πέρασαν, ενώ έγινε εκδήλωση του Σωματείου Bιβλίου Xάρτου για το άρθρο 99 και τις συλλογικές συμβάσεις με μεγάλη μαζικότητα και προβλήθηκε η ταινία Tα κορίτσια της βροχής.
Την Κυριακή, η Πρωτοβουλία Σωματείων καλούσε στις 4 μ.μ., Αριστοτέλους με Τσιμισκή. Ήδη από νωρίς όλος ο χώρος της πλατείας Αριστοτέλους μπροστά στο κατειλημμένο Ολύμπιον είχε γεμίσει. Ένα πρωτοφανές πλήθος ήταν έτοιμο να διαδηλώσει στο κέντρο της πόλης. Μια μικρή πορεία από δυνάμεις κυρίως του ΕΛΑΔΑ και της ΚΟΕ αποκόπηκε για να πάει στο γερμανικό Προξενείο, ενώ για άλλη μια φορά προκλητική ήταν η διοίκηση του ΕΚΘ, η οποία ήθελε να απαγορέψει στον κόσμο να διαδηλώσει με σκοπό να τον εγκλωβίσει στην πλατεία για να παρακολουθήσει τη συζήτηση στη Βουλή. Μάλιστα, δεν επέτρεψε σε εκπρόσωπο της Πρωτοβουλίας Σωματείων να τοποθετηθεί και να καλέσει τον κόσμο σε διαδήλωση στο κέντρο της πόλης. Η προσπάθειά τους έπεσε στο κενό, καθώς με το πανό της Πρωτοβουλίας επικεφαλής, ξεκίνησε μεγαλειώδης διαδήλωση στο κέντρο της πόλης, με πάνω από 30.000 διαδηλωτές, εντυπωσιακό παλμό και ενθουσιασμό, καθώς ήδη έρχονταν ενθαρρυντικά μηνύματα από τη συγκέντρωση στην Αθήνα. Η πορεία επέστρεψε στην πλατεία Αριστοτέλους και στο Ολύμπιον, με σκοπό να παραμείνει όλος ο λαός εκεί. Και τότε έπιασαν δουλειά οι δυνάμεις καταστολής. Με πολλαπλές επιδρομές που ολοένα και πλησίαζαν προς το Ολύμπιον (σε μία από αυτές μάλιστα πετάχτηκαν χημικά εντός του χώρου όπου υπήρχαν χιλιάδες διαδηλωτές) προσπάθησαν να θέσουν σε εφαρμογή σχέδιο εκκένωσης, ανάλογα με εκείνο που συνέβαινε ταυτόχρονα στην πλατεία Συντάγματος. Παρόλ’ αυτά, ο κόσμος δεν διαλυόταν και μέχρι αργά, με τη συμβολή των δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, παρέμενε στο χώρο της πλατείας. Στη συντεταγμένη υποχώρηση του πανό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στην τελευταία και πιο βίαιη απόπειρα εκκένωσης της πλατείας, έγινε απρόκλητη επίθεση στην περιφρούρηση (όπως φαίνεται και καθαρά σε βίντεο που υπάρχει στο διαδίκτυο) και σημειώθηκαν συλλήψεις.
Γ.Μ
Π.Ξ
Ξεσηκωμός στην Κρήτη
Μεγάλες διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν και στην Κρήτη. Στο Ηράκλειο η συμμετοχή την Κυριακή ήταν πρωτόγνωρη, αφού άγγιξε τις 20.000!
Ιδιαίτερο ρόλο στην επιτυχία της συγκέντρωσης στο Ηράκλειο, αλλά και στις άλλες πόλεις της Κρήτης, έπαιξαν οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, οι οποίες όλο το προηγούμενο διάστημα πραγματοποίησαν ευρεία πολιτική παρέμβαση στην περιοχή.
Απεργιακές συγκεντρώσεις πραγματοποιήθηκαν στο Ηράκλειο και κατά τη διάρκεια του απεργιακού 48ωρου που προηγήθηκε.
Επίσης, ως αποτέλεσμα των αγωνιστικών διαθέσεων σε εργασιακούς χώρους του Ηρακλείου, βρίσκεται σε εξέλιξη πρωτοβουλία για την συγκρότηση ανεξάρτητου συντονισμού σωματείων.
Πρωτοστατούν οι τοπικοί σύλλογοι δασκάλων και καθηγητών και το σωματείο των τυπογράφων.
Η πρωτοβουλία καλεί εργατική συνέλευση την Τρίτη 28/2, στο Εργατικό Κέντρο της πόλης.
Ανεξάρτητος συντονισμός εργατικών σωματείων έχει συγκροτηθεί και στο Ρέθυμνο (συμμετέχουν σύλλογοι εκπαιδευτικών και γιατρών), του οποίου η παρέμβαση συνέβαλε στη μαζικότητα των συγκεντρώσεων του τριημέρου.
Στα Χανιά το τριήμερο των κινητοποιήσεων ξεχώρισε η διαδήλωση της Κυριακής, αλλά και το κλείσιμο των σχολείων (γυμνάσια και λύκεια), με αποφάσεις καθηγητών και μαθητών την Παρασκευή.
Θα πρέπει ακόμα να τονιστεί το κύμα μαθητικών καταλήψεων που ξέσπασε την τελευταία εβδομάδα στα Χανιά αλλά και στο Ηράκλειο.
Στα Χανιά εξάλλου πραγματοποιήθηκε κατάληψη της περιφερειακής ενότητας (παλαιά νομαρχία) Χανίων, ενώ στο Ρέθυμνο υπό κατάληψη βρίσκονταν το δημαρχείο μέχρι και προχθές.
Περί εμπρησμών
Μια πολύ περίεργη προσπάθεια εμπρησμού στην οδό Όθωνος, επί της πλατείας Συντάγματος και πολύ κοντά στα μπλοκ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και των Πρωτοβάθμιων Σωματείων, εκδηλώθηκε την Κυριακή. Συγκεκριμένα, από την είσοδο πολυκατοικίας που κατοικείται, δίπλα σε καφέ, άρχισαν να βγαίνουν φλόγες. Αμέσως έτρεξαν σύντροφοι από την περιφρούρηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και είδαν να έχει ανάψει φωτιά στον ισόγειο προθάλαμο της πολυκατοικίας, πολύ κοντά στον ηλεκτρικό πίνακα. Ήδη τρομοκρατημένοι γέροντες είχαν βγει στα μπαλκόνια. Ο καθένας καταλαβαίνει πόσο ιδανικό θα ήταν το θέαμα για την τρομολαγνεία των ΜΜΕ και της κυβέρνησης, να καίγεται μια πολυκατοικία, πάνω στο Σύνταγμα, με ανήμπορους ηλικιωμένους να ζητούν βοήθεια και τα πανό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ από κάτω… Το εντυπωσιακό είναι ότι η φωτιά μπήκε χωρίς να το καταλάβει κανείς, χωρίς να μπει στο κτίριο κάποια ομάδα κρούσης. Ήταν πολύ επαγγελματική δουλειά… Η φωτιά σβήστηκε έγκαιρα από την περιφρούρηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και των σωματείων.

 

 

Υπάρχει άλλος δρόμος

Είμαστε εδώ…

Είμαστε εδώ…
δυνατά… δυναμικά…
για την ανατροπή!

και διαδικτυακά…

Post Navigation